ಗುಳಿಗೆಯ ಗಳಿಗೆ

ನನ್ನಾಕೆಗೇ ಗುಳಿಗೆ ನುಂಗುವುದೆಂದರೇ ಪ್ರಾಣ ಸಂಕಟ, ಧರ್ಮ ಸಂಕಟ. ಪ್ರಾಣ ಸಂಕಟ ಯಾಕೇಂದರೇ, ಆ ಗುಳಿಗೆಗೇ ಅವಳ ಗಂಟಲಿನ ನಾಳ ಸಣ್ಣದು ಎಂಬುದು ಅವಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಜೊತೆಗೇ, ಆ ಗುಳಿಗೆಯ ವಾಸನೇ ಅವಳಿಗೆ ದೂರದಿಂದಲೇ ಆಗದು. ಅದು ಅವಳಿಗೇ ದೂರ್-ವಾಸನೇ. ಇನ್ನೂ ಧರ್ಮ ಸಂಕಟ ಯಾಕೇಂದರೇ, ಅದನ್ನು ನುಂಗದಿದ್ದರೇ ಆರೋಗ್ಯ ಭಾಗ್ಯ ಇಲ್ಲ!!

ನನ್ನದೊ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಮಾವನವರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಏಕಾದಶಿಗೊ, ಸಂಕಷ್ಟಿಗೊ ಗುಳಿಗೆಯನ್ನು ಗುಳುಂ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪಶ್ಯತೆ ರಾ...ರಾ...ಅಂತಾ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ಈ ಅಸ್ಪಶ್ಯತೆ ಅಂದರೇನು? ಆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಜನ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯ? ಎಂಬ ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ದಶಮಾನಗಳಿಂದ ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. ಎಲ್ಲರೂ ಗುಳಿಗೆಯನ್ನು ವಿಘ್ನ ಪರಿಹಾರಕನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೇ, ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಅದನ್ನು ನೀಚಕುಲದವನಂತೇ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ನೊಡುವದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಾ, ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದು ಹಾಗೇನೇ - ಎಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಡಿ ಮುರಿದು ಹೋಗುವುದೊ ಎನ್ನುವಂತೆ. ಜಿರಲೇಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಅದರ ಕಾಲ ತುದಿಯನ್ನೊ ಅಥವಾ ಮೀಸೆ ತುದಿಯನ್ನೊ ಹಿಡಿದು ಹೊರದೂಡುತ್ತೆವೊ ಹಾಗೇ ಇವಳು ಗುಳಿಗೆಯನ್ನು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ನನ್ನ ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಆದ ಮೇಲೆ ಎರಡನೇ ಯೋಚನೇ ಮಾಡದೇ ಇಂಜಿನಯರಿಂಗ್ ಸೇರಿದೆ. ನಾನು ಡಾಕ್ಟರ್‍ಗಿರಿಗೇ ಹೋಗಬೇಕಂತಾ ನನ್ನಗೆಂದೂ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಆ ದೇವರು ಮುಂಬರುವ ನನ್ನ ಬಾಳಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಆ ಯೋಚನೆಯನ್ನಾ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತರಲೆಯಿಲ್ಲಾ.